Naar aanleiding van het overlijden van Frank Vandenbroucke rijzen er vele gevoelens, vragen en gedachtes op over ‘te vroeg overlijden van (top)sporters’, ‘de relatie topsport en gezondheid’ en ‘de oorzaken en gevolgen van longembolie’. Maar ook ethische vragen met betrekking tot speculaties over de mogelijke doodsoorzaken zeker in hoeverre deze gekoppeld zijn aan vermeende manieren van leven van bekende persoonlijken.

Duidelijk is dat (te) jong overlijden van sporters ons altijd flink zullen beroeren. Er is een soort ingebouwde logica, die ons blijkbaar influistert dat iets dergelijks niet mag gebeuren. Er is daarom een flinke drang in ons die zoekt naar verklaringen hiervoor. Verklaringen worden gezocht aan de bartafel en in de boulevardpers, bij bekenden, familieleden en fans en ook de moraalridders zullen met hun gebruikelijk lijstje verklaringen op de proppen komen.

De wetenschappelijke feiten over een dergelijk treurig geval zijn helaas nogal teleurstellend droog. Feiten zijn dat een ernstige longembolie dodelijk kan zijn en feit is dat dit ten gevolge is van een verhoogde stollingsneiging van het bloed. De oorzaken voor een dergelijke verhoogde stollingsneiging zijn van oudsher ten gevolge van stollings-activerende stoffen in het bloed. Na een verkeersongeval en na langdurige vliegreizen is de kans op dit soort stollings-activatie van het bloed verhoogd.

Uiteraard kan er een relatie zijn met gebruik van allerhande verboden en veroordeelde middelen en stoffen. Voordat we met echter, meestal met een minzaam glimlachje, besluiten tot een dergelijke ‘kort-door-de-bocht-verklaring’, moeten we ons wel realiseren wat dat over ons zelf zegt. Een diep cynisme opgediend met moraliserende motieven en beschuldigende vingers kunnen we onszelf dan zeker kwalijk nemen!

Bron: Hans Smid, sportarts