Nieuws - Sportzorg

Olympische herinneringen met Jessica Gal, sportarts

Jessica Gal deed het altijd goed op de World Masters in München, de voorganger van de huidige World Cup in Hamburg. De tienvoudig Nederlands kampioen won in haar carrière eigenlijk maart twee World Cups, beiden in Beieren. Op 22 februari 1992 versloeg ze tot 52 kilogram Dominique Berna uit Frankrijk. Precies acht jaar geleden in München versloeg ze om het goud de Italiaanse Cinzia Cavazzuti. Bovenal was Jessica Gal goed voor vier bronzen WK medailles en zeven EK medailles, waaronder vier Europese titels in 88, 91, 94 en 1996. Op de Olympische Spelen wilde het echter niet lukken.

'De beleving laat zich niet vergelijken met de wereldkampioenschappen judo.' Hoewel ze in prestatief opzicht niet alleen maar reden had tot juichen om haar Olympische ervaringen, rangschikt Jessica Gal de Spelen onder de noemer 'onvergetelijke hoogtepunten'. Vooral Seoul (1988) springt eruit.

'Met zeventien jaar was ik in Seoul de benjamin van de Nederlandse ploeg. Judo was nog een demonstratiesport voor vrouwen. Ik had me heel serieus voorbereid, maar stelde teleur. Het had waarschijnlijk te maken met spanning in combinatie met concentratieverlies. Maar als ik ooit de kans heb gehad (en benut) om veel van de andere sporten te zien, is het daar wel geweest.'
Zo was ze aanwezig bij het historische duel op de 100 meter tussen Ben Johnson en Carl Lewis. 'Ik stond wel zo ongunstig opgesteld op de tribunes dat ik de race alleen maar heb gehoord in plaats van gezien.'

Denk niet dat Jessica Gal zich in Seoel, en later in Barcelona, Atlanta of Sydney heeft gedragen als een Olympische toerist. Integendeel. 'Achteraf denk ik dat het slechte debuut in Seoel van negatieve invloed is geweest op het vervolg. Je bent eigenlijk constant bezig iets goed te maken, waardoor je jezelf onder onnodige extra druk zet. Onbewust ontwikkel je een soort faalangst waarvan ik op andere grote toernooien geen last had.'

Wie spontaan namen moet noemen van judoka's roept al gauw haar naam. Er is niets mis met de reputatie van Jessica Shelley Isabel Gal, tegenwoordig sportarts. 'Ach, ik zou de Spelen zo weer willen overdoen. De beleving laat zich niet vergelijken met de wereldkampioenschappen judo. Ik heb er vriendschappen aan overgehouden en intense ervaringen die ik voor geen goud had willen missen.' De mooiste? 'Dan zeg ik meteen Seoul, ik krijg nog kippenvel als ik terugdenk aan de sluitingsceremonie. Het is daarna, volgens mij, minder geworden. Meer praal en pracht en minder sfeer. De atleet staat minder centraal, het showelement is belangrijker geworden.'

Haar beste prestatie leverde Gal in Barcelona (1992), waar ze vijfde werd in de klasse half lichtgewicht. 'Maar ik was daar bijna letterlijk ziek van de manier waarop ik in de halve finale, volkomen onnodig, werd verslagen.' In Sydney 2000 kwam zij geblesseerd aan de start; over Atlanta (1996) wil ze niet eens praten. Met haar ervaring kan ze nu als medisch begeleider andere sporters de juiste weg wijzen naar het ereplatform. In Athene 2004 was ze medisch verantwoordelijk voor de hockeyvrouwen.

Hier volgt haar recept voor Olympisch succes: 'Zoek voldoende afleiding, maar laat je niet meeslepen door de sfeer. Probeer ook nog wat van de andere sporten te zien, maar sluit je op tijd af voor je eigen wedstrijd. Probeer verder zoveel mogelijk het dagelijkse ritme te handhaven dat je thuis volgt. Doe niet anders dan normaal.'

Bron: JudoInside.nl

Heeft u vragen of opmerkingen over deze site? Mail ons: info@sportzorg.nl